به همیاری نیاز داریم


پرندگان به برکه­ های آرام پناه می برند و انسان ها به دل های پاک

خوش به حال آن ها که مایه ی آرامش دیگرانند.

در روزگار گذر دنیای بی­آرایش کودکی به سرزمین پرهیاهوی جوانی به سر می برند. آنجا که فرصت طلایی ساختن آینده ای درخشان در عبور هراسان لحظات لبریز از ابهام بی رحمانه رنگ می بازد.

چه زود گذشتند سالهایی که به سر پناهی گرم و لقمه نانی که طعم عاطفه می داد، دل خوش بودم. حالا من ماندم و انبوهی از نمی دانم هایی که برایشان پاسخی نمی یابم. غوطه ور در اشک و تردیدی رویارویی با طوفانهایی که باید به سلامت از آنها عبور کنم.

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود، تنهایی. چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی. پیله ات را بگشای تو به اندازه ی پروانه شدن زیبایی. به وسعت دستهای گشاده و قلب پاکت. پروانگی را تجربه خواهم کرد.

آنجا که الطاف بیکران پروردگار در همدلی و همراهیت تجلی می یابد و فرصت سبز شکوفایی استعدادهایم با ایجاد بستر شغلی شایسته در می آمیزد و آرامشی وصف ناپذیر را میزبان می شویم.


همراه آرا باشیم


   هر آنکه جانب اهل خدا نگه دارد                  خداش در همه حال از بلا نگه دارد.